சிறிலங்கா அரசின் தமிழின அழிப்பின் செம்மையான சாட்சியம் செம்மணி மனிதப் புதைகுழி!

தமிழர்களுக்கு கிடைத்துள்ள வரலாற்று வாய்ப்பை இழக்கக் கூடாது
செம்மணி மண்ணுக்குள் புதைந்திருப்பது மனித எச்சங்கள் மட்டுமல்ல. பல ஆண்டுகளாக விடை கிடைக்காமல் காத்திருக்கும் குடும்பங்களின் கேள்விகளும், போரின் இருண்ட காலத்தைச் சுற்றியுள்ள சந்தேகங்களும், இன்னும் முழுமையாக எழுதப்படாத ஒரு வரலாற்றின் பக்கங்களும் அங்கே இருக்கக்கூடும்.
அதனால் செம்மணி மனிதப் புதைகுழி விவகாரத்தை ஒரு சாதாரண அகழ்வுப் பணியாகவோ, சில உடல்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட செய்தியாகவோ குறைத்து மதிப்பிடுவது மிகப்பெரிய தவறாகிவிடும். இது தமிழர்களுக்கு உண்மையை அறிவியல் ரீதியாக ஆவணப்படுத்தவும், காணாமல்போனவர்கள், சிறிலங்கா அரசினால் காணாமலாக்கப் பட்டவர்களின் குடும்பங்களுக்கு பதிலைத் தேடவும், எதிர்கால நீதிசார் நடவடிக்கைகளுக்குத் தேவையான ஆதாரங்களைப் பாதுகாக்கவும் கிடைத்துள்ள முக்கியமான வாய்ப்பாகக் கருதப்பட வேண்டும்.
ஆனால் இந்த வாய்ப்பு உண்மையில் தமிழர்களுக்கு நன்மை பயக்க வேண்டுமெனில், உணர்ச்சியை விட அறிவியலுக்கும், அரசியல் அறிக்கைகளை விட ஆதாரங்களுக்கும், குற்றச்சாட்டுகளை விட சரிபார்க்கக்கூடிய உண்மைகளுக்கும் முன்னுரிமை வழங்கப்பட வேண்டும்.
செம்மணியில் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு மனித எச்சமும் முதலில் ஒரு தனிநபராகக் கருதப்பட வேண்டும். அவருக்கு தனித்தனி அடையாள எண் வழங்கப்பட வேண்டும். உடல் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட இடம், ஆழம், நிலை, அருகில் கிடைத்த பொருட்கள், ஆடைகள், எலும்புகளின் அமைப்பு உள்ளிட்ட அனைத்தும் புகைப்படம், காணொளி, வரைபடம் மற்றும் தேவையான பிற தொழில்நுட்ப முறைகளின் மூலம் நிரந்தரமாகப் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும்.
ஒருமுறை இந்த ஆதாரங்கள் அழிந்துவிட்டால் அவற்றை மீண்டும் உருவாக்க முடியாது. இதுவே செம்மணி விசாரணையின் மிகப்பெரிய அறிவியல் சவாலாகும்.
உடல்களை இயந்திரங்களால் அவசரமாக அகற்றிவிட்டு பின்னர் ஆய்வு செய்வது போதுமான நடைமுறை அல்ல. புதைகுழியின் ஒவ்வொரு மண் அடுக்கும், ஒவ்வொரு உடலின் நிலையும், உடல்களுக்கு இடையிலான தொடர்பும் கூட விசாரணையில் முக்கியத்துவம் பெறக்கூடும். எனவே forensic archaeologists மற்றும் forensic anthropologists போன்ற துறைசார் நிபுணர்களின் வழிகாட்டுதலுடன் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அகழ்வு மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.
மேலும், செம்மணியில் கண்டுபிடிக்கப்படும் மனித எச்சங்களின் அடையாளம் காணும் பணிக்கு மிக உயர்ந்த முன்னுரிமை வழங்கப்பட வேண்டும். பல ஆண்டுகளாக காணாமல்போன தங்களது உறவினர்களைத் தேடி நிற்கும் குடும்பங்களின் DNA மாதிரிகள் முறையாகச் சேகரிக்கப்பட்டு, மனித எச்சங்களிலிருந்து பெறப்படும் DNA-வுடன் அறிவியல் ரீதியாக ஒப்பிடப்பட வேண்டும்.
ஆனால் இங்கேயும் ஒரு முக்கியமான உண்மையை மறந்துவிடக் கூடாது. DNA ஒருவரின் அடையாளத்தை நிரூபிக்க உதவலாம்; அது தனியாக அந்த நபர் எவ்வாறு இறந்தார் என்பதை நிரூபிக்காது. எனவே DNA முடிவுகளுடன் forensic pathology, anthropology, archaeology மற்றும் பிற ஆதாரங்களும் இணைக்கப்பட வேண்டும்.
செம்மணியின் உண்மையைத் தேடும் பணியில் “யார் குற்றவாளி?” என்ற கேள்வியை முதலில் முன்வைப்பதைவிட “என்ன நடந்தது?” என்ற கேள்விக்கு அறிவியல் பதிலை உருவாக்குவதே அதிக வலிமையான அணுகுமுறையாக இருக்கும்.
ஏனெனில் ஒரு வலுவான forensic record உருவாக்கப்பட்டுவிட்டால், அதன் அடிப்படையில் பின்னர் பொறுப்புக்கூறல் தொடர்பான கேள்விகளையும் சட்ட ரீதியாக எழுப்ப முடியும். ஆனால் ஆதாரங்கள் முறையாகச் சேகரிக்கப்படாமல், பாதுகாக்கப்படாமல், ஆவணப்படுத்தப்படாமல் போனால், மிகக் கடுமையான சந்தேகங்கள்கூட எதிர்காலத்தில் நிரூபிக்க முடியாத நிலை ஏற்படலாம்.
இதனால் செம்மணி விசாரணையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் “chain of custody” முறையை கடுமையாகப் பின்பற்றுவது அவசியமாகிறது. ஒரு எலும்பு எப்போது மீட்கப்பட்டது, யார் மீட்டார், எந்தப் பொதியில் வைக்கப்பட்டது, யாரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது, எந்த ஆய்வகத்துக்குச் சென்றது, யார் பரிசோதித்தார் என்பதற்கான முழுமையான பதிவுகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
இந்தப் பதிவுகள் இல்லாமல் கிடைக்கும் எந்த ஆதாரமும் பின்னர் நீதிமன்றத்தில் சவாலுக்கு உள்ளாகலாம்.
இதனால் செம்மணி விவகாரத்தில் தமிழர்களின் நலனுக்கான மிக முக்கியமான கோரிக்கை “அகழ்வை நிறுத்துங்கள்” என்பதாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது. அதைவிட வலிமையான கோரிக்கை:
“அகழ்வை சர்வதேச forensic தரத்தில் நடத்துங்கள்; எந்த ஆதாரமும் அழியாதபடி பாதுகாத்து ஆவணப்படுத்துங்கள்.”
என்பதாக இருக்க வேண்டும்.
அதனுடன், விசாரணையின் நம்பகத்தன்மையை உறுதி செய்வதற்காக சுயாதீனமான உள்ளூர் மற்றும் சர்வதேச நிபுணர்களின் பங்கேற்பும் முக்கியமானதாகும். அரசாங்க நிறுவனங்கள் விசாரணையில் பங்கேற்கக்கூடாது என்பதல்ல இதன் பொருள். மாறாக, அவர்களுடன் சேர்ந்து சர்வதேச அளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் forensic expertise மற்றும் independent oversight இருக்க வேண்டும் என்பதே நோக்கம்.
இதன் மூலம் ஒரு முக்கியமான அரசியல் மற்றும் அறிவியல் சிக்கலுக்கும் தீர்வு காண முடியும்.
அரசாங்கம் வெளியிடும் தகவல்களை மட்டும் நம்ப வேண்டிய நிலை ஏற்படக்கூடாது. அதேவேளை, சமூக ஊடகங்களில் பரவும் உறுதிப்படுத்தப்படாத தகவல்களையும் உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது.
ஆதாரம் பேச வேண்டும்.
செம்மணி தொடர்பான ஒவ்வொரு கண்டுபிடிப்பும் சுயாதீனமாக சரிபார்க்கக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.
புகைப்படங்கள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
Excavation maps பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
DNA samples பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
Laboratory reports பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
Forensic reports பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
Witness statements சட்டரீதியான முறையில் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும்.
இந்த ஆவணங்கள் அனைத்தும் எதிர்கால தலைமுறைகளுக்கும் பாதுகாப்பாகக் காப்பகப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
ஏனெனில் இன்றைய விசாரணை நாளைய வரலாற்றின் முதன்மை ஆதாரமாக மாறலாம்.
செம்மணியின் முக்கியத்துவம் இங்கேதான் இருக்கிறது.
ஒரு குடும்பம் தனது உறவினரை அடையாளம் காணலாம்.
ஒரு தாய் தனது பல ஆண்டுகால காத்திருப்புக்கு பதில் பெறலாம்.
ஒரு காணாமல்போனவரின் பெயர் அதிகாரப்பூர்வ பதிவில் மீண்டும் தோன்றலாம்.
ஒரு மரணத்தின் காலமும் சூழலும் தெளிவாகலாம்.
ஒரு புதைகுழி எவ்வாறு உருவானது என்பது அறிவியல் ரீதியாகத் தெரியவரலாம்.
அதற்கும் அப்பால், பல தனிப்பட்ட சம்பவங்கள் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையதா என்பதையும் எதிர்கால விசாரணைகள் மதிப்பிட முடியும்.
இதுவே தமிழர்களுக்கு கிடைக்கக்கூடிய உண்மையான நன்மையாகும்.
அந்த நன்மை ஒரு அரசியல் கட்சியின் வெற்றியல்ல. ஒரு குறிப்பிட்ட தரப்பின் பிரச்சார வெற்றியுமல்ல.
உண்மை நிரந்தரமாகப் பதிவாகிவிடுவதுதான் மிகப்பெரிய வெற்றி.
இங்கே ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கையும் அவசியம். செம்மணி அகழ்வை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆதாரமில்லாத குற்றச்சாட்டுகளை முன்கூட்டியே உண்மை என அறிவிப்பது கூட எதிர்கால நீதிச் செயல்முறைக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும். அறிவியல் விசாரணைக்கு தேவையான நம்பகத்தன்மையை அது குறைக்கலாம்.
அதனால் தமிழ்ச் சமூகத்தின் நிலைப்பாடு உணர்ச்சியற்றதாக இருக்க வேண்டியதில்லை; ஆனால் அது அறிவியல் ரீதியாக வலுவானதாக இருக்க வேண்டும்.
“எங்களுக்கு ஏற்கனவே உண்மை தெரியும்” என்று கூறுவதைவிட,
“உண்மையை உலகமே மறுக்க முடியாத அளவுக்கு ஆதாரங்களுடன் நிரூபியுங்கள்”
என்று கேட்பதே வலிமையான நிலைப்பாடு.
செம்மணி தொடர்பான விசாரணை இந்தக் கோணத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்டால், அது கடந்த காலத்தை மட்டும் நோக்கியதாக இருக்காது. எதிர்காலத்தில் காணாமல்போனோர் தொடர்பான விசாரணைகள், மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பான பொறுப்புக்கூறல், நீதிசார் நடவடிக்கைகள் மற்றும் வரலாற்று ஆவணப்படுத்தல் ஆகியவற்றிற்கும் ஒரு முக்கியமான முன்னுதாரணமாக அமையலாம்.
மண்ணுக்குள் புதைக்கப்பட்ட மனிதர்களுக்கு குரல் இல்லை. ஆனால் அவர்களின் எலும்புகள், DNA, ஆடைகள், புதைகுழியின் அமைப்பு, மண் அடுக்குகள் மற்றும் அவர்களுடன் தொடர்புடைய ஆவணங்கள் பேசக்கூடியவை.
அந்தக் குரல் அறிவியல் முறையில் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும்.
அது எந்த அரசாங்கத்திற்கும் எதிரான செயல் அல்ல.
அது எந்த சமூகத்திற்கும் எதிரான செயல் அல்ல.
அது உண்மைக்கான செயல்.
செம்மணி மண்ணைத் தோண்டுவது ஒருநாள் முடிந்துவிடும். ஆனால் அங்கிருந்து மீட்கப்படும் உண்மையைப் பாதுகாப்பது தலைமுறைகளின் பொறுப்பு.
அதனால் இன்று தமிழர்கள் முன்வைக்க வேண்டிய கோரிக்கை தெளிவானதாக இருக்க வேண்டும்:
செம்மணியை அரசியல் போராட்டத்தின் ஒரு நிகழ்வாக மட்டும் பார்க்காதீர்கள். அதை அறிவியல் ஆதாரங்களைப் பாதுகாக்கும் வரலாற்று வாய்ப்பாகப் பாருங்கள்.
ஒவ்வொரு உடலையும் அடையாளம் காணுங்கள்.
ஒவ்வொரு ஆதாரத்தையும் பாதுகாத்திடுங்கள்.
ஒவ்வொரு கண்டுபிடிப்பையும் ஆவணப்படுத்துங்கள்.
ஒவ்வொரு முடிவையும் சுயாதீனமாகச் சரிபாருங்கள்.
உண்மை எதுவாக இருந்தாலும் அதை முழுமையாக வெளிக்கொணருங்கள்.
அவ்வாறு நடந்தால் மட்டுமே செம்மணி, ஒரு புதைகுழியாக மட்டும் வரலாற்றில் நிற்காமல், உண்மையைத் தேடும் தமிழர்களின் நீண்டகால நீதிப் பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான ஆதார மையமாக மாறும்.

– அனைத்துலகச் சிந்தனைப்பள்ளி.